Interviews

Onderzoek veehouderij en gezondheid omwonenden

Het RIVM ( Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu ) doet in Noord-Brabant en Noord-Limburg onderzoek naar de relatie tussen gezondheidsklachten en de aanwezigheid van veehouderijen

Wat doet de helpdesk van BVG Peelland allemaal?

De helpdesk van BVG Peelland bestaat uit 4 personen, te weten Annie van der Burgt, Sandra van Lieshout-van der Burgt, Bert Bronstein en Marian Bronstein, waarbij Annie van der Burgt de algehele coördinatie heeft.

Lezing Henk Driessen over schizofrenie

Op dinsdag 24 september geeft de 47-jarige Henk Driessen een lezing over schizofrenie in wijkgebouw D’n Houtenhoek aan de Haydnstraat 30.
Henk is van oorsprong een Vlierdenaar maar woont sinds1993 in Deurne.

Henk wil graag aandacht voor de werkgroep “Samen een leuke tijd” van BVG Peelland. Deze werkgroep, die onder zijn leiding staat wil een contactgroep zijn voor mensen met een psychische beperking.

Het is de bedoeling om op een ongedwongen manier gezellig met elkaar om te gaan.
Daarmee wil hij en BVG Peelland bereiken dat mensen met een psychische beperking uit hun isolement komen.
Kom tevoorschijn, je kunt nog altijd achter de geraniums gaan zitten, we hebben allemaal wel iets, is een van de pijlers van de BVG en daarom past deze werkgroep zo goed bij ons.

Een “gat in de markt “als we daarvan mogen spreken want als je een psychische beperking hebt, val je in Deurne wel mooi buiten de boot.
Dat bleek ook weer door de uitkomst van de enquête die pas gehouden is.
Voor iemand met een psychische beperking is er in de gemeente Deurne bar weinig te doen.

Dat komt natuurlijk ook mede doordat het heel erg moeilijk is om iemand met een psychische beperking te bereiken, de doelgroep verstopt zich namelijk bij tijd en wijle, om dan daarna weer opgewekt te wederkeren.

Waarom die publiciteit?
Herkenning, erkenning.

Henk is een slimme man, maar door zijn schizofrenie kent hij ook de ups en downs van onze hedendaagse maatschappij. Zo sta je bovenop die ladder en daarna weet je de eerste tree niet meer te vinden, je doet zelfs geen moeite om hem te gaan zoeken. Let wel, dit kan een ieder overkomen.
De doelgroep is eigenlijk iedereen met een psychische beperking, behalve TBS-ers want die zijn te moeilijk en te onberekenbaar om daarmee te kunnen omgaan.

Met de rest kan Henk wel omgaan, mede door zijn verleden in de psychiatrie heeft hij daarover veel kennis opgedaan.
Sommige aandoeningen botsen nou eenmaal.
Je kunt ook taboedoorbrekend zijn om over bepaalde onderwerpen of aandoeningen een lezing te houden.

Waarom?
Omdat er voor mensen met een psychische beperking nog veel te weinig begrip is, er zit nog een taboe op, en het valt niet mee om die te doorbreken.

Wat hebben jullie zoal samen gedaan?
O.a. naar de voorstelling van One Flew over the Cuckoo’s Nest wat heel erg leuk was, vooral dat kille in die parkeergarage, een meeting met de mensen van Grip en samen naar de Wieger.

Wat kunnen mensen op 24 september verwachten?
Ik vertel o.a. mijn levensverhaal, ik heb het over de psychiatrie en dan niet de hele tijd over een negatieve manier want er is in de psychiatrie veel ten goede veranderd.
Hoe kwam ik terug in de maatschappij en daarna is er volop gelegenheid om aan mij vragen te stellen.
Verder ben ik op woensdag 18 september te beluisteren op omroep Venray. Ik ben dan bij Boudewijn de Hen in zijn programma.

De zaal is op 24 september om 19.00 uur open.
De lezing van Henk op dinsdag 24 september begint om 19.30 uur.

Succes Henk!

analfabetisme 148x100

Analfabetisering/laaggeletterden

Interview met Theo Duimelings en Geran Rooijakkers

analfabetisme 300

Wat betekent analfabetisering?

Analfabetisering betekent dat je niet kunt lezen en niet kunt schrijven.
Laaggeletterd wil zeggen dat je moeite hebt met lezen en schrijven.
Moeilijke woorden kunnen zij trouwens ook niet schrijven.
Hun handtekening is een kruisje!!!!

En dat in deze tijd, je kunt het je haast niet voorstellen, ieder kind gaat toch naar school? Maar toch is het zo.

Zijn er cijfers over bekend?
Ja zeker, in Nederland hebben anderhalf miljoen mensen moeite met lezen en schrijven. Dit blijkt uit cijfers van 2013. Dat wil zeggen dat 1 op de 10 volwassenen moeite daarmee heeft.
1 op de 9 kinderen die van de basisschool afkomen, kunnen gebrekkig lezen of schrijven

De gemeente Deurne had op 1 mei 2013 precies 31.631 inwoners, daarvan zijn er 1950 laaggeletterd en 488 volwassen analfabeten.
En dan hebben we het alleen over autochtone Nederlanders.
Autochtoon wil zeggen oorspronkelijke, daarbij zitten dus nog niet de allochtone Nederlanders.
Allochtoon wil zeggen van een ander land, want dan is het cijfer nog hoger.

We zitten hier aan tafel bij Theo Duimelings en Geran Rooijakkers.
Theo is al 40 jaar bezig om mensen, die slecht of niet kunnen lezen en schrijven, om die te bereiken en te leren lezen en schrijven.
Want dan gaat er een hele wereld voor je open.
En denk wel lezen en schrijven dat heb je overal bij nodig. Ook om te kunnen rekenen!

Maar de meeste mensen die het hebben schamen zich ervoor, niemand mag het weten.
Ze hebben allerlei trucjes bedacht om te verbloemen dat ze niet kunnen lezen en schrijven.

Theo is begonnen in Brabant, daarna Limburg en toen werd 16 jaar geleden de stichting www.a-b-c.nu opgericht.
Maar door al die bezuinigingen, het dichtdraaien dus van de subsidiekraan dreigt al het werk van 40 jaar voor niets te zijn geweest.

Hoe kan het zijn dat je als kind op de lagere school slecht kunt lezen en schrijven?
Dat zou toch eigenlijk niet moeten kunnen, maar toch gebeurt het.
Kinderen die slecht kunnen lezen of schrijven moeten eigenlijk vooraan in de klas zitten.
Maar het gebeurt maar al te vaak dat ze achteraan in de klas neergezet worden.
Geef ze meer aandacht!
Ook als er voorleesmoeders in de klas komen meehelpen.
Ben er alert op, laat niet een kind wisselen bij een fout.
Hoe snel wordt die fout gemaakt?

Is het de hele tijd hetzelfde kind dat die fout maakt, dan is er dus iets aan de hand.
Op basisscholen blijkt 14 % van de kinderen laaggeletterd te zijn, dat komt mede omdat er in het onderwijs structureel slecht wordt gezien dat er een probleem is bij sommige kinderen.

Hoe los je dat op?
Door actief scholen en bibliotheken te benaderen.
Voorleesuurtjes te houden voor kinderen en zo in contact te komen met hun ouders of grootouders.
Door lessen geven in klein groepsverband.

In Deurne wordt door de sluiting van de Rombout nog les gegeven aan een kleine groep mensen in gemeenschapshuis Den Draai te Deurne-Zeilberg.
Laat kinderen leren lezen en schrijven, want daar hangt ook hun toekomst vanaf.

Maar wat zeker ook niet te onderschatten is, is de belangstelling die een aandoening of onderwerp in de taboesfeer krijgt als een bekend iemand zich daarvoor inzet.
Prinses Laurentien, die getrouwd is met de jongste broer van onze koning, zet zich al jaren in voor de bestrijding van de laaggeletterdheid o.a. in ons land.
Haar doel is om de laaggeletterdheid te bestrijden, en kinderen en jongeren te stimuleren om meer te gaan lezen.

Sinds 2004 is zij voorzitter van de Stichting Lezen & Schrijven die op haar initiatief is opgericht.
Mede door haar naam en de contacten die zij heeft krijgt dit probleem meer aandacht.
Hopelijk verdwijnt het dan op den duur, maar mede door al die bezuinigingen verschijnen er toch donkere wolken aan de horizon.

Mede door dit artikel hopen wij dat dit onderwerp toch bespreekbaar wordt.

Voor nog meer informatie:

Stichting ABC
Postbus 271
5000 AG Tilburg
Tel: 013-5441440

Voor aanmelding van cursisten
24 uur per dag, 7 dagen per week
0800-0234444

Met dank aan Theo en Geran en veel succes verder!!

Zorghuis Deurne 150x100

Zorghuis Deurne

Zorghuis Deurne

Wat is Zorghuis Deurne?
Zorghuis Deurne is ontstaan uit een initiatief van Alex-Eddy van Roekel en de beide zussen Sandra Peters en Kitty Beelen-Peters.
Die door hun arbeidsverleden in de beveiliging, Backoffice en de hotelbusiness eigenlijk misschien wel de ideale combinatie vormen. Het belangrijkste is natuurlijk het arbeidsverleden in de zorg.
Hun doel is het optimaliseren van de kwaliteit van leven van de cliënten op een professionele en betrokken manier, zonder dat er een tijdmeting loopt. Met andere woorden er is tijd voor de cliënt, dat hoor je tegenwoordig toch nergens meer.
Alles in de zorg moet tegenwoordig vlug, vlug, vlug; want tijd is geld.
We zullen er verderop uitgebreider op terugkomen.

Waar komt Zorghuis Deurne?
Zorghuis Deurne komt in een bijgebouw van het oorspronkelijke hoofdgebouw van wat eerst het missiehuis was. Het oorspronkelijke hoofdgebouw is sinds 2004 het conferentiehotel Willibrordhaeghe. De paters waren al in 2002 naar het bijgebouw verhuisd en daar wordt dan nu op zaterdag 7 september zorghuis Deurne officieel geopend.
De vijf paters die er nu nog wonen, worden dus de eerste bewoners van Zorghuis Deurne.

Hoe is het idee dan ontstaan?
Kitty en Sandra hebben het vaker over het oprichten van een hospice gehad, en waren van daaruit samen met Alex-Eddy op zoek naar een locatie.
Door zijn werk als beveiliger kwam Alex-Eddy wel vaker in het conferentiehotel en dan praat je wel eens wat.
Via via hoorde hij dat het huurcontract van de paters afliep.
Daarover is overleg geweest met de paters en stichting Willibrordhaeghe en daaruit is nu dit initiatief ontstaan.
Er wordt een win-win situatie gecreëerd, de paters blijven gewoon daar wonen en krijgen in Zorghuis Deurne de zorg die ze nodig hebben net als de rest van de bewoners.

Hoe moeten potentiële bewoners zich Zorghuis Deurne voorstellen?
Voor degene die het nog niet weten te liggen, zullen we het eerst eens proberen te visualiseren.
Indien men vanaf Vlierden Deurne in zuidwestelijke richting binnenkomt, kan men het oorspronkelijk hoofdgebouw, wat nu Conferentiehotel Willibrordhaeghe heet, eigenlijk niet missen.
Dit markante gebouw ligt een stuk van de weg af, met daarnaast dan het bijgebouw.
Het hele perceel, of eigenlijk is het een park, is ongeveer 15 ha groot, ideaal om te wandelen door het aanwezige bos en het vele groen. En niet te vergeten, de verpleegster gaat gewoon met u mee, als u dat niet alleen kan.
Verder is er een groentetuin, wat kleine beesten in een wei, activiteitenbegeleiding waarbij wel gelet wordt op wat de cliënten zelf willen doen.

Er wordt per persoon gekeken wat die persoon leuk vindt. Er is dus aandacht voor het individu.
De tuin rondom het zorghuis wordt omheind, degene die alleen kunnen en willen gaan wandelen, dat is geen probleem; voor wie dat niet kunnen, daarvoor is dan begeleiding aanwezig.
Er is 24 uur per dag zorg aanwezig en ook de receptie is 24 uur per dag bemand, dag en nacht is er dus iemand aanwezig.
Zodoende is er overzicht wie er binnen komt of wie er uitgaat.
Dit omdat in sommige gevallen het niet de bedoeling is dat de betreffende bewoner alleen het pand verlaat.

Hoeveel cliënten kunnen er wonen?
In Zorghuis Deurne is plaats voor 22 gasten. Op dit moment zijn er nog maar 2 kamers vrij.
De aspirant cliënten zijn eerst met hun kinderen komen kijken, wat het voor iets is en wat ze kunnen verwachten.

Wat is het wezenlijke verschil dan met andere zorginstellingen?
Ten eerste wat we al aangaven, er is tijd voor de cliënten.
Verder echtparen die een leven lang lief en leed hebben gedeeld worden niet uit elkaar gehaald. Want dat is in sommige gevallen net genoeg om het ziektebeeld te verergeren of dat mensen zo niet langer meer willen leven.
De wil om te leven ebt langzaam weg, je ziet ze dan als het ware wegkwijnen.
Dan verdwijnt hopelijk ook de uitspraak als het zo moet geef mij dan maar een spuitje!! Het kan dus ook anders.
Nu maar hopen dat dit allemaal aanslaat en dat er velen zullen volgen.

Waarvoor kunt u bij Zorghuis Deurne terecht?

  • Palliatieve zorg, dat is zorg in de laatste levensfase van een mens. Hiervoor zijn er altijd twee kamers vrij.
  • Respijtzorg, zorgt ervoor dat de mantelzorger, degene die dus iemand verzorgt, ontzien wordt. Hiermee wordt dus een tijdelijke overname bedoeld van de zorgtaken, zodat de mantelzorger even kan bijtanken. Dit kan een dag zijn, maar ook bv een weekend, net naar gelang de wens is.
  • Dagopvang, hiervoor zijn ook al aanmeldingen. Zeven dagen in de week en van 8.00 uur tot 21.00 uur. Dat betekent dan als je kind je vader of moeder moet gaan ophalen, dat je daarbij niet hoeft gaan te haasten als je van je werk afkomt.

Inmiddels is er ook al contact geweest met de huisartsen en de apothekers in Deurne. Ook met de zorginstellingen is inmiddels contact gelegd.

Ook voor een zorgvakantie, of een revalidatie kan men bij Zorghuis Deurne terecht.
De aandoening maakt niet uit. Er is een gediplomeerde staf, die eigenlijk alles aankan qua complexiteit.
Er is geen grote overhead, want het merendeel van het personeel is voor de zorg van de cliënten aanwezig.
Van tevoren is er geen behoefteonderzoek gedaan, maar de wachtlijsten in de verzorgingshuizen spreken voor zich.
Het is goed bereikbaar, het is betaalbaar, laagdrempelig, het is voor de gewone mens in al zijn verschijningsvormen.

Toch nog snel gegaan als je terugkijkt.
In januari begonnen en in september dus de opening.
Het scheelt natuurlijk wel dat er geen grote verbouwing gedaan hoefde te worden.
Er moet alleen een receptie ingebouwd worden.
En dan maar kijken of het concept aanslaat, de voorbereiding is in ieder geval goed geweest.

Op zondag 1 september nemen de cliënten hun intrek in. Dan is het op zaterdag 7 september de officiële opening en de dag daarna op zondag 8 september is er een open dag.
Zeer de moeite waard om eens te gaan kijken, buiten de open dagen wel graag op afspraak.

Met dank aan Alex-Eddy, Kitty en Sandra van Zorghuis Deurne.

Vaderdag

Proef tegel.qxd

Een feestdag voor alle vaders, ter ere van het vaderschap.
In vele landen waaronder Nederland wordt dit gevierd op de derde zondag van juni. Dit jaar (2013) is dat dan 16 juni.
Weer halen de kinderen al hun knutselvaardigheden uit de kast.
Dan krijgt vader natuurlijk ook ontbijt op bed.
Traditionele Vaderdagcadeaus zijn: stropdassen, aftershave, overhemden en sokken.
Jammer genoeg zijn niet alle vaders in staat om samen met hun kind(eren) Vaderdag te vieren.
Sommigen zien hun kind(eren ) nauwelijks of nooit meer na een echtscheiding.

Het hangt helemaal van de omstandigheden af aan wie het kind na een scheiding wordt toegewezen. In principe zijn ouders gelijk aan elkaar en hebben allebei het recht om verzorgende ouder te zijn.
Dat moeders vaker de voorkeur krijgen van de rechter is op basis van lange traditie, maar dit is wel aan het veranderen, zij het langzaam.
U moet als vader er voor zorgen dat uw omstandigheden en relatie met uw kind zodanig is dat u het verzorgende ouderschap kunt doen. Wat ook gewaardeerd wordt is dat u als vader welwillend staat om goed af te stemmen en samen te werken met de moeder. Wat meestal niet werkt is verwijten maken en zeggen dat u de beste ouder bent.

fathers-4-justice 250Op Vaderdag vraagt Father’s 4 Justice de laatste jaren ook via een ludiek actie aandacht voor hun beweging.
Wie kent ze niet de vaders in Batman kostuum die op gebouwen en bruggen klimmen.

 Father’s 4 Justice is een internationale organisatie, met een Nederlandse tak die campagne voert voor de rechten van het kind om met zowel vader, moeder als met de grootouders contact te hebben.

Evenals met het moederdagartikel hebben we een paar vaders bereid gevonden om wat te vertellen over hun vaderschap en hun beperking.

De eerste die aan het woord komt is Peter van Rijt.

Peter is getrouwd met Ria en samen hebben ze een zoon die Mark heet.
Peter is visueel gehandicapt, zijn aandoening heet Retintis pigmentosa (RP). Peter heeft de agressieve vorm van RP. Peter ziet nu 0,0 %.
RP is een erfelijke aandoening waarbij het netvlies te weinig bloed krijgt en dus afsterft.
De oogarts omschreef het netvlies van Peter als allemaal vlekken volgroeid met haartjes.
RP is een heel langzaam proces van slechtzien totdat je helemaal blind bent.
Voor alle duidelijkheid, de ogen van Peter zijn helemaal in orde, daar mankeert niets aan. Het is puur het netvlies waardoor hij blind is.
Het netvlies kun je het beste omschrijven als een sterk doorbloed lichtgevoelig scherm achter in het oog.
In het netvlies zitten miljoenen zintuigcellen die het licht opvangen dat in jouw oog komt.
Deze miljoenen zintuigcellen zijn onder te verdelen in kegeltjes en staafjes.
Dankzij de kegeltjes kun je kleuren waarnemen en de staafjes daarmee zie je het onderscheid tussen licht en donker.
Doordat het netvlies steeds verder aan het afsterven ging waren er minder staafjes en kegeltjes totdat er geen meer waren.

rp 350

Op de linkerafbeelding zie je wat Peter eerst zag, hij zag dus steeds minder totdat alles zwart werd.
Op de rechterafbeelding zie je waarom vroeger RP ook wel kokervisie werd genoemd.

RP is dus een erfelijke aandoening.
Toch hadden de vader en de moeder van Peter het niet.
Echter van de 7 kinderen uit het gezin hebben 5 kinderen het wel en 2 niet. Daarbij is het niet afhankelijk van het geslacht.
Mark, de zoon van Peter is wel drager van RP maar heeft de aandoening zelf niet. Dit is onderzocht toen Mark 2-3 jaar oud was.

Tot zijn 25e heeft Peter nog gewoon kunnen fietsen, toen ging het niet meer omdat hij simpelweg te weinig zag om op een fiets aan het verkeer deel te nemen.

Mark is op 03-11-1991 geboren, Peter was toen 32.
Omdat vanaf zijn 25e zijn netvlies achteruitging en Peter een agressieve vorm van RP heeft is onze vraag dan ook de volgende.
Was het met zijn aandoening een probleem om vader te worden?.
Zoals iedereen weet moeten de zaadcellen van de man bij de eicel van de vrouw worden gebracht zodat er een bevruchting kan plaatsvinden.
Er verscheen een grote glimlach op zijn mond, er was vantevoren al afgesproken dat Peter zou reageren als een vraag wat hem betreft niet door de beugel kon.
De handeling die Peter als man moest volbrengen zodat de zaadcellen en de eicel bij elkaar konden komen voor de bevruchting kon Peter blindelings.
Beide hebben we heel erg moeten lachen om dit woord, wat heel erg toepasselijk gevonden was in deze situatie.
Er wordt ook wel eens vaker gezegd, voor deze handeling daarvoor heb je geen school voor nodig, dat weet iedere man hoe hij dat moet doen.
Een tweede zwangerschap dat wilde niet lukken, en een adoptie dat wilden ze beide ook niet, dus bleef Mark hun enigste kind.
Totdat Mark vier jaar was heeft Peter nog gezien hoe zijn zoon eruit zag.
Peter heeft Mark als baby ook verzorgd als het nodig was, dat ging toen ook nog goed.
Nu moet hij zelf een beeld vormen hoe dat Mark eruit ziet, of hij zou hem moeten gaan betasten om te voelen hoe hij er ongeveer uit zal zien.
Dat Peter niet weet hoe Mark of andere mensen eruit zien, vindt hij niet frustrerend. In het begin toen hij pas blind was wel, maar daar heeft hij zich bij neergelegd.
Nu hoort hij iemands stem en dan weet hij wie het is. Hoe hij of zij er uitziet dat zal hem een zorg zijn.

Deze aandoening is momenteel nog niet te opereren maar men is er wel mee bezig.
Door netvliestransplantatie, maar het is tot nu toe nog niemand gelukt om een compleet netvlies te transplanteren. Dit is een zeer gecompliceerde ingreep omdat het zeer ingewikkeld is om alles aan te sluiten zodat het dan ook daadwerkelijk functioneert.
Ook is men bezig met microchiptechnologie. Hierbij wordt bij de patiënt een microchip op het netvlies aangebracht.
Dit is o.a. geprobeerd bij de blinde zanger Stevie Wonder maar dat heeft niet geholpen.
In Amerika is men bezig met het inbrengen van stamcellen of dat misschien iets kan helpen maar dat staat nog in de kinderschoenen.
Een operatie nu bij Peter daarvoor is geen garantie dat het veel resultaat zal opleveren.
Nu ziet hij dus 0,0 %, na de operatie ongeveer 2 %. Hij ziet alleen contrast, hij ziet dan alleen licht en donker. Dat is te weinig resultaat om onder het mes te gaan.

Omdat een zintuig is aangetast hoor je wel eens vaker dat een ander zintuig zich dan veel beter of extra ontwikkeld.
Bij Peter is zijn tastzintuig goed ontwikkeld, hij voelt heel erg goed wat hij aanraakt of in zijn hand heeft.
Zijn gehoor daarvan zegt hij zelf dat hij hoort als een jongen van 18.
Het is misschien toch verstandiger om dit even te checken bij zijn vrouw en zoon, of dit ook daadwerkelijk zo is.

Peter, bedankt dat je hieraan wilde mee werken.

De tweede vader die we hiervoor gevraagd hebben is Kees van der Burgt
Hieronder is zijn verhaal.

Op 7 december 1986 fietst Kees samen met zijn hoogzwangere vrouw Annie over het kruispunt in de Zeilberg.
Kees wordt daar aangereden door een automobilist en raakt daarbij zeer ernstig gewond. Kees heeft een schedelbasisfractuur en er is sprake van hersenletsel, dus wordt Kees meteen overgebracht naar het St. Elisabeth ziekenhuis te Tilburg, omdat ze daar gespecialiseerd zijn in hersenletsel.
Later bleek dat hij ook links verlamd was en dubbel zag met zijn rechteroog.
Kees ligt 10 dagen lang in een subcoma, dit is een zeer diepe bewusteloosheid waarbij de patiënt toch nog dingen of gebeurtenissen langs zijn bed kan waarnemen.
Zo weet Kees wel dat Annie er was met Flipke ( bijnaam voor het toen nog ongeboren kindje bij Annie in haar buik). Flipke is een naam die Annie’s collega’s verzonnen hadden.

Op 6 januari 1987 wordt Kees overgebracht van Tilburg naar het toenmalige St. Willibrordusziekenhuis te Deurne.
In dit ziekenhuis verblijft Kees tot 17 februari.
Tijdens dat verblijf in Deurne wordt op 25 januari hun dochter Sandra geboren.
Kees mocht niet bij de bevalling zijn omdat het een keizersnede werd. Annie had niet genoeg ontsluiting.
Kees had wel het besef dat hij op dat moment vader was geworden.
Vanaf 25 januari lagen Kees en Annie samen op een kamer in het ziekenhuis.
Na 10 dagen mochten ze toen beiden naar huis.

Ondanks zijn verlamming kon Kees zijn dochter Sandra wel verschonen.
Voor die verlamming moest hij thuis allemaal oefeningen doen en toen Sandra wat ouder was deden ze samen allerlei spelletjes met blokken.
Dat was voor beide fijn om samen te doen en heel goed voor hun motoriek.

Voordat Kees het ongeluk kreeg werkte hij bij Beckers Snacks. Door het ongeluk raakte hij in de WAO.
In juni 1988 kwam hij terecht bij ARA, wat stond voor Arbeids Revalidatie Afdeling.
Door middel van allerlei bezigheden kreeg men daar een indruk wat je nog allemaal kon. Wat presteer jij nog in verhouding tot wat een normaal gezond mens presteert, dat werd daar uitgezocht.
Je kon daar hout bewerken, solderen en allerlei metalen bewerken. Uit onderzoek van ARA bleek dat Kees nog 60% van wat een normaal mens kon,presteerde.
In diezelfde week dat hij bij de ARA was, was er een Open Dag bij de Helso, wat tegenwoordig Atlant Groep heet.
Kees is daar gaan kijken en zag het wel zitten om bij de Helso te gaan werken.
Hij kon in november 1990 al daar beginnen, maar omdat er al een vakantie geboekt was naar Nieuw Zeeland voor 6 weken, en Kees dus nog niet zoveel snipperdagen had, is in overleg met de Helso besloten om in februari 1991 te beginnen.

Op 15 mei 1992 werd hun tweede dochter Suzan geboren, dit was een zeer duidelijke beslissing.
Het duurde alleen wat langer voordat Annie voor de 2e keer zwanger raakte.
Ze heeft ook IVF ( reageerbuisbevruchting) behandelingen gehad maar is toch spontaan zwanger geraakt.
Dit hoor je wel vaker dat mensen er veel teveel bezig zijn om maar zwanger te raken, en het uiteindelijk dan toch spontaan lukt.
Annie dacht ook dat het misschien eraan kon liggen dat de hypofyse ( klier in de hersenen die hormonen afscheid ) van Kees beschadigd was door de schedelbasisfractuur.
Er werd beweerd dat als de hypofyse beschadigd was, dat dan de zaadcellen ook beschadigd zouden zijn, maar die bewering bleek onjuist.
Suzan is ook met een keizersnede ter wereld gekomen, maar ditmaal was Kees er wel bij.
Suzan moest snel gehaald worden want Annie had beginnende zwangerschapsstuipen door een zwangerschapsvergiftiging.
Beide zijn door het oog van de naald gekropen, Annie had een bloeddruk van over de 200 .  De normale bloeddruk voor volwassenen is 120/80.
Met de geboorte van Suzan was wel hun gezin misschien niet helemaal compleet maar nog een zwangerschap zou het lichaam van Annie niet meer aankunnen.
Annie is in shock geweest na het ongeluk toen ze dus hoogzwanger was van Sandra, waardoor haar bloeddruk wel normaal is gebleven .Haar lichaam kan de laatste drie maanden van een zwangerschap niet af, wat zich uit in een te hoge bloeddruk.

Kees is blij met alle twee zijn dochters en zou ze voor geen goud willen missen.
Kees, bedankt voor je tijd om de vragen te beantwoorden.

ooievaar30

moederdag 150

Moederdag

Proef tegel.qxd

Moederdag, een feest ter ere van het moederschap.
Wie kent dit feest niet?
Dit jaar (2013) vieren wij dit op zondag 12 mei.
De traditie is ontstaan rond 1925 en wordt over bijna de hele wereld gevierd.
Echter niet op dezelfde dag.
In Nederland, België en vele andere landen wordt Moederdag gevierd op de tweede zondag van mei.
Moeder krijgt dan een eigengemaakt cadeau, met meestal een gedicht erbij dat de kinderen op school in elkaar geknutseld hebben.
Er wordt dan vooral verteld waar je niet stiekem mag kijken.
De huishoudelijke taken worden die dag overgenomen door vader en de kinderen en moeder krijgt dan ontbijt op bed, en de cadeaus komen te voorschijn.
De al wat oudere kinderen hebben in de winkel een cadeau voor moeder uitgezocht.
Weken van tevoren puilen de brievenbussen al uit met reclamefolders met allerlei aanbiedingen.
Tja, Moederdag is ook een commerciële dag.
Er gaat nogal wat geld over de toonbank met al die cadeaus.
Parfum, bloemen, cd’s, luxe toiletartikelen, noem maar op.

Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar is dat ook zo?
Helaas is het moederschap niet voor iedereen weggelegd.
Kinderen krijg je nu eenmaal niet op bestelling.
Sommige stellen zijn jaren bezig om in verwachting te raken, maar daar willen we het niet over hebben.
Wat als je lichamelijk beperkt bent. Kun je dan een kind baren?
Wat als je een psychische beperking hebt.
Wat doen de hormonen in jouw lichaam? Moet je stoppen met je medicijnen?  Mag je zomaar stoppen met je medicijnen?
Hierop gaan we antwoorden proberen te vinden.

We hebben vier moeders bereid gevonden om te vertellen over hun moederschap.
Deze moeders hebben een lichamelijke of psychische beperking.
Sommige geven antwoord op de vragen zonder dat hun naam erbij vermeld wordt, hun naam is bij de redactie bekend.

Als eerste is aan het woord Tanja Kollee-van Sambeek

Tanja heeft altijd al een kinderwens gehad. Voordat ze met haar partner Marcel samen een kind wilde had ze al jaren geleden aan de huisarts gevraagd of dit mogelijk was.
Tanja is namelijk rolstoelafhankelijk, ze kan niet lopen.
De huisarts had haar toen al verteld dat dit mogelijk moest zijn maar dat een normale bevalling niet mogelijk was.
Het kind zou dan via een keizersnede ter wereld komen dat stond al vast.

De aandoening van Tanja is niet erfelijk; als dat wel zo was had ze geen kinderen gewild.
Het is moeilijk om als moeder met een beperking voor een kind met een beperking te zorgen.
Natuurlijk niet onmogelijk. Maar wel véél energie, bij alles. Is het zo dan is het zo.

De zwangerschap en bevalling zijn meegevallen.
Ze had wel last van hongeraanvallen, dus moest ze haar man Marcel wakker maken en die moest toen boterhammen gaan smeren.
Marcel was slimmer en nam toen voortaan, voordat ze naar bed gingen, boterhammen mee en zette die op haar nachtkastje neer, zodoende kon hij dan doorslapen en Tanja kon toch eten. Augurken vond ze ook wel lekker voor een paar weken. Zoute chips, dat ging er steeds wel in.

Haar gewichtstoename viel mee, het kindje werd tijdens de zwangerschap zwaarder, Tanja niet.
Het kindje lag in een normale ligging dus daar waren geen complicaties te verwachten.
Tanja moest wel vaker bij de verloskundige komen voor controle dan normaal.
Er was besloten om het kindje te halen voordat de weeën zouden beginnen.
Tanja is waarschijnlijk een van de weinige moeders ter wereld die zelf een datum hebben kunnen prikken waarop hun kind geboren word.
Toen was daar Ramona, hun dochter, met alles erop en eraan.
Tanja heeft 8 dagen kraamhulp gehad en daarna nog wat langer hulp in de huishouding totdat ze een hanglift kreeg.
Toen die er eenmaal was kon ze veel zelf doen, ze kon zelf met Ramona naar boven en beneden.

Een groot compliment kregen ze beide van de wijkverpleegkundige.
Jullie hebben helemaal geen ergonomische aanpassingen nodig, die vinden jullie beide zelf wel uit.
Vindingrijk moet je zijn, dan kun je alles oplossen.
Bv Tanja verschoonde zelf Ramona in de box, met een stang van links naar rechts. Daar legde ze de benen op van Ramona om zo de poepbillen schoon te poetsen.
Verder hadden ze de zijkant van haar bedje dusdanig gemaakt dat het makkelijk omhoog en omlaag te schuiven was. Kon ze Ramona zelf in bed leggen en uit bed halen.

Ramona zit inmiddels op de basisschool in groep 3 en zoals alle kinderen probeert ze moeder wel eens uit.
Het beste werkt nog altijd om haar totaal te negeren en tot nu toe werkt dat perfect.
Verder is belangrijk; wees consequent, eerlijk en doe wat je heb gezegd.

Indien er iemand meer informatie wil van Tanja over haar zwangerschap en bevalling en hoe ze de dingen allemaal heeft gedaan, kunt u contact opnemen met info@bvg-peelland.nl
Uw reactie sturen wij dan door naar Tanja.

Moeder 2 heeft een psychische beperking.

Eerst had ze helemaal geen kinderwens. Dit kwam eigenlijk pas toen ze al drie jaar een relatie met haar vriend had.
Ze bleef wel aan het twijfelen.
Wel of niet, wel of niet en toen ze uiteindelijk de knoop doorhakten en samen een kind wilden was het eigenlijk meteen raak.
Maar het was eigenlijk meteen al vanaf het begin dat ze buikpijn had.
Het bleek dat haar buik te klein was voor een zwangerschap.
Op advies van de verloskundige ging ze naar de gynaecoloog in het Elkerliek te Helmond.
Dit bleek achteraf toch niet zo’n succes te zijn.
De gynaecoloog daar vertelde dat ze ondanks haar hele voorgeschiedenis gewoon op de natuurlijke manier moest bevallen.
Gelukkig was er dan nog de buurvrouw die contact had opgenomen met het ziekenhuis in Geldrop.
Daar mocht ze komen en daar is ze wel goed behandeld.
Op het laatst van haar zwangerschap iedere dag een CTG scan. Hiervoor krijg je een band om de buik die de hartslag van het kind en de weeënactiviteit meet, de moeder in wording kan alles zelf op een scherm zien.
De buikpijn bleef en werd niet minder. Nee, het werd alleen nog maar erger en daar kwam ook nog rugpijn bij.
Ze kreeg er zelfs morfine voor omdat het bijna niet meer vol te houden was.
Haar moeder maakte zich toch zorgen, een moeder in verwachting moet toch stralen en blij zijn. Nou, dat was toch helemaal niet het geval bij haar.
‘Haal alstublieft mijn baby eruit,’ vroeg ze aan de gynaecoloog, maar ze moest wachten tot ze 37 1/2 week zwanger was.
Hun dochter is met een keizersnede geboren.
Tijdens de operatie kreeg ze wel braakneigingen maar dat waren de bijwerkingen van de morfine.
Na vijf dagen mocht ze naar huis met haar dochter met geen morfine meer, ze moest maar paracetamol slikken. Dat is wel van heel zware medicijnen naar heel erg licht.

Een keizersnee is niet zomaar een operatie, het is een operatie waarbij het kind operatief via de buik gehaald wordt
Eenmaal thuisgekomen ging het niet goed, het bleek dat ze een postnatale depressie had.
Na een geboorte behoor je blij te zijn en samen met je man en kind op een roze wolk rond te zweven.
Bij een postnatale depressie maak je een periode door van langdurige somberheid.
Met medicijnen was dit snel opgelost en had ze weer alle aandacht voor haar dochter.

Dan hebben we nu een gesprek met moeder 3, dat is Leonie Nijnens

Leonie is moeder van twee dochters.

Bij Leonie werd, toen ze in de eerste klas van de Mavo zat, MS geconstateerd.
Het begon met een klapvoet, hierbij kun je de voeten niet goed optillen en ze slepen dus over de grond.
Mensen die dit hebben tillen hun benen veel hoger op dan normaal om toch die voet goed te kunnen neerzetten.
MS zat niet in de familie, dat was wel heel belangrijk om te weten want ze wilde wel kinderen hebben.

Voordat haar eerste dochter werd geboren kon ze met medicijnen en een infuuskuur eigenlijk nog alles.
Tijdens de eerste zwangerschap was ze 20 kg zwaarder geworden.
Bij de bevalling was een gynaecoloog aanwezig omdat het kindje te hoog zat. Het kindje is met een vacuümpomp gehaald. Hierbij zetten ze een kapje op het achterhoofd van het kindje.
Aan dit kapje zit een slang met een pomp. Hiermee halen ze de lucht uit de slang waardoor het kapje vacuüm wordt vastgezogen op het hoofdje van de baby.
Tijdens een wee kan de gynaecoloog er nu aan trekken zodat de baby vlot geboren wordt.
Je ziet aan de baby dat het een hele grote bult op het hoofdje heeft. Deze trekt na ongeveer 24 uur weg.
Na de geboorte kon ze eigenlijk niets meer zelf, zelfs niet naar de wc.
Dat er een terugslag zou komen dat was bekend, maar dat het zo erg zou zijn, nee, dat had ze niet verwacht.
In december was ze bevallen, in januari kon ze niets meer.
Daarna heeft ze diverse infuuskuren gehad. Een infuuskuur is een mix van vloeibare medicijnen met o.a. prednison die via een infuus toegediend worden.
Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat het weer redelijk ging.
Drie weken na de bevalling kreeg ze hulp in de huishouding en haar moeder kwam veel in huis om te helpen.

Bij de bevalling van haar tweede dochter stonden ze op het punt om naar het ziekenhuis te gaan maar dat haalden ze al niet meer.
Dat ging op een gegeven moment zo snel, het kindje was er eigenlijk al meteen.
Na de bevalling kreeg ze geen terugslag zoals bij de eerste bevalling.
Ze kreeg wel een infuuskuur uit voorzorg.
Qua redzaamheid ging het ook heel goed.
Er was een traplift in huis en dat is het ideale vervoermiddel van boven naar beneden en omgekeerd.

Moeder 4 heeft een psychische beperking

Ze wilde altijd al kinderen, het liefste wel vier maar door omstandigheden is het bij een kind gebleven.
Voor de zwangerschap gebruikte ze geen medicijnen.
Toen ze stopte met de pil om zwanger te raken heeft het een jaar geduurd voordat ze zwanger was.
De zwangerschap op zich is goed verlopen, ze is helemaal niet misselijk geweest.
In het begin van de zwangerschap was ze onder controle bij de verloskundige maar op het laatst bij de gynaecoloog. Ze was een risicogeval, omdat ze in haar jeugd epilepsie heeft gehad.

Ze is op een natuurlijke manier bevallen, het kindje woog bij de geboorte 2965 gram en is nog drie dagen in het ziekenhuis moeten blijven omdat het zichzelf niet op temperatuur kon houden.

Thuis had ze gewoon acht dagen kraamhulp.

Maar toen na twee weken ging het mis.

Ze kreeg een kraambedpsychose.
Een kraambedpsychose is de zwaarste stoornis die zich na een bevalling bij een kraamvrouw kan voordoen. De aandoening wordt ook wel puerperaal psychose of postpartum psychose afgekort PPP genoemd.
Een kraambedpsychose is een toestand van grote verwardheid die gepaard kan gaan met hallucinaties ( dingen horen, zien of voelen die er in werkelijkheid niet zijn ) of wanen ( verkeerde denkbeelden ). De kraamvrouw is ook heel erg druk en er kunnen zich ook bewustzijnsstoornissen voordoen.
Ter behandeling kreeg ze medicijnen ( antidepressiva ) en werd ze opgenomen.
Eerst een half jaar op de PAAZ afdeling van het Elkerliek in Helmond en daarna anderhalf jaar in Boekel.
In de weekenden was ze wel altijd thuis.

Hun kind werd gelukkig goed opgevangen door de opa’s en oma’s, en haar man is op advies van de huisarts een half jaar thuis geweest.

Toen ze vanuit Boekel eenmaal thuis kwam kreeg ze begeleiding thuis van Savant. Er komt om de twee weken iemand om even met haar te praten en te kijken hoe het gaat.
Dit werkt heel erg goed.
Omdat het bij een tweede zwangerschap terug kan komen en ze beiden niet meer willen doormaken wat ze allemaal hebben doorgemaakt, blijft het hun enige kind.

 moederdag

Conclusie:

Wederom blijkt dat mantelzorgers ( buren, vaders en moeders ) onmisbaar zijn.
Verder wil het niet zeggen dat als je een beperking hebt, dat je dan geen moeder kunt worden.
Wel is het belangrijk, zoals je ook uit de verhalen zult hebben kunnen lezen om de privé factoren mee te laten wegen in de beslissing om wel of niet een gezin te gaan stichten.
Wij wensen alle potentiële moeders die een beperking hebben, dat ze eruit komen en een besluit kunnen nemen.
Voor alle moeders, een hele mooie Moederdag en laat u verwennen.

De redactie

salmonella 150

Salmonella uitbraak in Deurne rond Pasen 2012

Vorig jaar rond Pasen ( 8 en 9 april 2012 ) was er in Deurne een opvallende uitbraak van salmonella.
Er werden 65 gevallen gemeld van een salmonella besmetting, waarvan de helft in het ziekenhuis werd opgenomen.

salmonellaSalmonella is een bacterie die genoemd is naar zijn ontdekker Daniel E Salmon.
Salmonella komt van nature voor in de darmen van dieren, zoals pluimvee, varkens, runderen etc.
De salmonella bacterie kan voorkomen in rauwe dierlijke producten zoals vlees, vis en eieren, maar ook op rauwe groente, kiemgroente en fruit.
Besmetting kan voorkomen worden door het vlees door en door gaar te bakken, en de groente en het fruit goed te wassen onder stromend water.
Was je handen na het aanraken van rauw vlees!!

Een van de mensen die ziek werd in Deurne, was Tinus van de Akker uit de Zeilberg.
Hij wilde wel zijn verhaal kwijt wat hem is overkomen.

Eerste paasdag had Tinus de hele dag in bed gelegen, hij voelde zich helemaal niet lekker. ‘s Nachts kon hij iedere keer naar het toilet omdat hij buikloop had en hij had braakneigingen.
Tinus verloor door de buikloop heel erg veel vocht. Te veel vocht en dat moet je aanvullen door te drinken.
Hij zou dus veel moeten drinken, omdat je anders gaat uitdrogen.
Maar Tinus dronk niet veel, hij lag heel veel te slapen en als je braakneigingen hebt ga je ook niet drinken.
Als je aan het uitdrogen bent, wil dat zeggen dat je te weinig vocht in je lichaam hebt.
Buikloop is o.a. een verschijnsel waarbij men moet opletten dat de patiënt niet aan het uitdrogen is.

De eerste klachten ontstaan na 12 tot 36 uur na de besmetting en hoe ziek iemand wordt hangt af van de hoeveelheid en de soort salmonella, want je hebt 2300 soorten.
Maar de weerstand van de patiënt telt ook mee.
Het kwetsbaarste zijn baby’s en kleine kinderen, zieken en ouderen.

Intussen ging het met Tinus van kwaad naar erger.
Op woensdag 11 april werd de dokter erbij geroepen en die belde meteen de ambulance.
De bloeddruk van Tinus was te laag, zijn suikergehalte was te laag en alle functies van zijn organen waren uitgevallen.
Tinus werd meteen naar het Catharina ziekenhuis in Eindhoven gebracht want daar was meer apparatuur bij de hand om te kunnen gaan spoelen.

Ja, spoelen, de nieren van Tinus die functioneerden niet meer.
Spoelen is een ander woord voor dialyseren. Een machine neemt dan de functie van de nieren over.
Als dat niet gebeurt vergiftig je jezelf en ga je dood.
De nieren reinigen je bloed, en het gefilterde vocht verlaat via de blaas ons lichaam.

Wat Tinus nog kan herinneren was de gedachte dat hij nooit meer naar huis zou terugkeren.
Hij kon zelfs op een gegeven moment niet meer praten.
In het ziekenhuis aangekomen, werd hij meteen aan een infuus gelegd en toen ging het langzamerhand toch beter met hem.

Intussen dat Tinus in het ziekenhuis lag, was GGD Brabant-Zuidoost een onderzoek gestart om de bron van deze uitbraak te achterhalen.
De mensen die besmet waren en ook willekeurige inwoners van de gemeente Deurne ontvingen een envelop met daarin allerlei vragen over waar ze hun dagelijkse boodschappen deden, en wat ze gekocht hadden.
Al deze gegevens werden naast elkaar gelegd om zodoende de bron van deze uitbraak te kunnen achterhalen.

In de pers verschenen al gauw verhalen over besmet gehakt, maar frappant is dat Tinus helemaal geen gehakt had gegeten, hij had hanebilletjes gehad.
De vrouw van Tinus vertelde, ik had er eerst niet zo’n erg in, maar toen ze Tinus kwamen ophalen en hij met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht werd, dacht ik toch wel: ‘Ik geef hem af”.
Op vrijdag 20 april mocht Tinus gelukkig het ziekenhuis weer verlaten.

Waarom dit artikel?
Salmonella is een bacterie, iets wat je met het blote oog niet kunt zien, maar toch kun je er zeer ziek van worden.
Sterker nog, je kunt er dood aan gaan.
In oktober 2012 was het landelijk nieuws, de gerookte zalm van Foppen.
Deze was ook besmet met salmonella, wel met een andere soort dan de besmetting in Deurne.
In totaal waren er meer dan 1000 mensen besmet met de gerookte zalm van Foppen en daarvan zijn er vier overleden.
Het gebeurt ook vaker dat ouderen besmet raken, als de kok in de instelling waar ze wonen, een pudding heeft bereid met rauwe eieren.

Met dank aan Tinus en Zus van de Akker voor hun medewerking.