In memoriam Jan Bukkems

In memoriam

Jan Bukkems

Op dinsdag 17 april was je nog aanwezig bij het koersballen.
Daar vertelde je dat je in het ziekenhuis had gelegen met een longontsteking,
maar dat het nu toch wel weer ging.
Want als je enigszins kon, dan kwam je koersballen.
Memorabel zijn de discussies die je voerde over de spelregels
en rond 21.30 uur kwam je altijd vragen of het nog lang duurde.
Want hoewel je altijd graag kwam, wilde je ook altijd weer op tijd naar huis.

Fietsen, dat was ook een hele grote hobby van jou.
Kilometers heb je afgelegd, men kwam je overal tegen.

Je woonde nog niet zo heel erg lang op de Jan van Eijkstraat,
en toch had je het er al naar je zin.
De kamers waren groter dan op het Dr. Crobachplantsoen,
daar waar je eerst woonde.

Plotseling ben je aan je allerlaatste fietstocht begonnen.
Hoelang de tocht is en wanneer je vertrekt dat weet niemand.
Wel waar je eindbestemming is, maar hoe het er daar uitziet dat weet ook niemand.
Je hebt ook geen routebeschrijving nodig, want op dat moment als je aan je allerlaatste tocht begint,
heb je geen route nodig, want dan weet je de weg zelf te vinden

Als je daar aankomt wordt je weer herenigd met je vrouw Nellie.

rust zacht Jan

wij wensen,

de kinderen

en

het kleinkind Mike

heel veel sterkte toe.