Lezingencarrière van Henk Driessen

Op 3 maart 1996 begon mijn lezingencarrière op het gebied van schizofrenie. De mensen in mijn omgeving waren zeer angstig want zou me dit wel lukken. Ik was met andere projecten al vaker vastgelopen.

Ik ben een jongen die zijn hele leven lang afgewezen werd door de maatschappij. Toen ik echter voor de klassen lezingen stond te geven sprongen de pubers voor mij op de banken. Eindelijk kreeg ook Henk Driessen eens een beetje bevestiging in zijn leven.

Op alle terreinen in mijn leven ben ik vastgelopen maar niet op het gebied van schizofrenie. Als ik ergens in uitblink is het in ervaringsdeskundig zijn op het gebied van schizofrenie.

Schizofrenie gaf mij een zingeving in mijn leven, daarom besloot ik schizofrenie nogal vlug als mijn gave te beschouwen. Ik kreeg vrienden juist niet ondanks dat ik aan schizofrenie leed maar mede dankzij mijn ziekte.

Jarenlang bleef ik op middelbare scholen hangen, zij konden lachen om mijn gevoel voor humor. Ik ging zelfs als vrijwilliger in het studiehuis werken. De leerlingen zeiden altijd over mij: “Henk is wel een beetje gek maar je kunt erg met hem lachen”. Leerlingen op Peelland College begonnen zelfs profielwerkstukken te maken op het gebied van schizofrenie en dan interviewden zij mij als ervaringsdeskundige.

Ik haalde regelmatig de pers als schizofreniepatiënt, heel gemeente Deurne kende mijn naam. Ik werd een regionale bekendheid dankzij schizofrenie.

Ik ging op Universiteiten lezingen geven, wel moest ik er op letten dat ik nogal pittig Brabants dialect sprak. Een paar keer ging ik dan ook behoorlijk de mist in. Vaak zeggen leerlingen en studenten echter dat ze door mij een ander beeld van schizofrenie gekregen hebben.

Het is voor hen verwonderlijk dat het niet gespleten persoonlijkheid is en dat je met schizofreniepatiënten gewoon een normaal gesprek kunt hebben.

Ook heb ik mailcontact met bepaalde studenten gekregen die een familielid hebben dat aan schizofrenie lijdt. Ik geef deze studenten vooral een peptalk en leg ze uit hoe ze in hun situatie met het familielid om moeten gaan.

Op 3 december 2012 gaf ik mijn 200ste lezing, het was een vervroegd sinterklaascadeau. Het was op de Universiteit in Groningen. Dan vertrek ik om kwart voor 2 in de middag om rond half 2 in de nacht thuis te zijn. Dit voor 3 kwartier spreken. Daaruit blijkt wel hoe graag ik dit werk doe.

Door het spreken in het openbaar kreeg ik zelfvertrouwen, ik ging ook op andere vlakken met jeugd werken en ik ging werken als coördinator van Anoiksis Oost-Brabant. Nu verricht ik nog wat hand- en spandiensten voor Anoiksis.

Ik doe alles uitsluitend tegen onkostenvergoeding, ik wil niet betaald worden want ik ben een echte idealist. Als je betaald wordt gaat het ook een kwestie van moeten worden en is het minder vrijblijvend.

Wat de lezingen betreft, op naar de 250. Ik wil nooit als ervaringsdeskundige in de psychiatrie werkzaam zijn want ik pas niet in de cultuur van de psychiatrie. Verder heb ik er de energie niet voor en dan zit ik ook zo tegen een burn-out aan. Ik kan namelijk niet mijn grenzen stellen.

Het geven van lezingen over schizofrenie was voor mij de wal die het schip deed keren. Ik ben nu echt gelukkig, mede dankzij schizofrenie. Pas nadat ik aan schizofrenie leed werd ik echt gelukkig. Maar ook wel dankzij Anoiksis. Anoiksis Bedankt!

Henk Driessen