Moederdag

Proef tegel.qxd

Moederdag, een feest ter ere van het moederschap.
Wie kent dit feest niet?
Dit jaar (2013) vieren wij dit op zondag 12 mei.
De traditie is ontstaan rond 1925 en wordt over bijna de hele wereld gevierd.
Echter niet op dezelfde dag.
In Nederland, België en vele andere landen wordt Moederdag gevierd op de tweede zondag van mei.
Moeder krijgt dan een eigengemaakt cadeau, met meestal een gedicht erbij dat de kinderen op school in elkaar geknutseld hebben.
Er wordt dan vooral verteld waar je niet stiekem mag kijken.
De huishoudelijke taken worden die dag overgenomen door vader en de kinderen en moeder krijgt dan ontbijt op bed, en de cadeaus komen te voorschijn.
De al wat oudere kinderen hebben in de winkel een cadeau voor moeder uitgezocht.
Weken van tevoren puilen de brievenbussen al uit met reclamefolders met allerlei aanbiedingen.
Tja, Moederdag is ook een commerciële dag.
Er gaat nogal wat geld over de toonbank met al die cadeaus.
Parfum, bloemen, cd’s, luxe toiletartikelen, noem maar op.

Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar is dat ook zo?
Helaas is het moederschap niet voor iedereen weggelegd.
Kinderen krijg je nu eenmaal niet op bestelling.
Sommige stellen zijn jaren bezig om in verwachting te raken, maar daar willen we het niet over hebben.
Wat als je lichamelijk beperkt bent. Kun je dan een kind baren?
Wat als je een psychische beperking hebt.
Wat doen de hormonen in jouw lichaam? Moet je stoppen met je medicijnen?  Mag je zomaar stoppen met je medicijnen?
Hierop gaan we antwoorden proberen te vinden.

We hebben vier moeders bereid gevonden om te vertellen over hun moederschap.
Deze moeders hebben een lichamelijke of psychische beperking.
Sommige geven antwoord op de vragen zonder dat hun naam erbij vermeld wordt, hun naam is bij de redactie bekend.

Als eerste is aan het woord Tanja Kollee-van Sambeek

Tanja heeft altijd al een kinderwens gehad. Voordat ze met haar partner Marcel samen een kind wilde had ze al jaren geleden aan de huisarts gevraagd of dit mogelijk was.
Tanja is namelijk rolstoelafhankelijk, ze kan niet lopen.
De huisarts had haar toen al verteld dat dit mogelijk moest zijn maar dat een normale bevalling niet mogelijk was.
Het kind zou dan via een keizersnede ter wereld komen dat stond al vast.

De aandoening van Tanja is niet erfelijk; als dat wel zo was had ze geen kinderen gewild.
Het is moeilijk om als moeder met een beperking voor een kind met een beperking te zorgen.
Natuurlijk niet onmogelijk. Maar wel véél energie, bij alles. Is het zo dan is het zo.

De zwangerschap en bevalling zijn meegevallen.
Ze had wel last van hongeraanvallen, dus moest ze haar man Marcel wakker maken en die moest toen boterhammen gaan smeren.
Marcel was slimmer en nam toen voortaan, voordat ze naar bed gingen, boterhammen mee en zette die op haar nachtkastje neer, zodoende kon hij dan doorslapen en Tanja kon toch eten. Augurken vond ze ook wel lekker voor een paar weken. Zoute chips, dat ging er steeds wel in.

Haar gewichtstoename viel mee, het kindje werd tijdens de zwangerschap zwaarder, Tanja niet.
Het kindje lag in een normale ligging dus daar waren geen complicaties te verwachten.
Tanja moest wel vaker bij de verloskundige komen voor controle dan normaal.
Er was besloten om het kindje te halen voordat de weeën zouden beginnen.
Tanja is waarschijnlijk een van de weinige moeders ter wereld die zelf een datum hebben kunnen prikken waarop hun kind geboren word.
Toen was daar Ramona, hun dochter, met alles erop en eraan.
Tanja heeft 8 dagen kraamhulp gehad en daarna nog wat langer hulp in de huishouding totdat ze een hanglift kreeg.
Toen die er eenmaal was kon ze veel zelf doen, ze kon zelf met Ramona naar boven en beneden.

Een groot compliment kregen ze beide van de wijkverpleegkundige.
Jullie hebben helemaal geen ergonomische aanpassingen nodig, die vinden jullie beide zelf wel uit.
Vindingrijk moet je zijn, dan kun je alles oplossen.
Bv Tanja verschoonde zelf Ramona in de box, met een stang van links naar rechts. Daar legde ze de benen op van Ramona om zo de poepbillen schoon te poetsen.
Verder hadden ze de zijkant van haar bedje dusdanig gemaakt dat het makkelijk omhoog en omlaag te schuiven was. Kon ze Ramona zelf in bed leggen en uit bed halen.

Ramona zit inmiddels op de basisschool in groep 3 en zoals alle kinderen probeert ze moeder wel eens uit.
Het beste werkt nog altijd om haar totaal te negeren en tot nu toe werkt dat perfect.
Verder is belangrijk; wees consequent, eerlijk en doe wat je heb gezegd.

Indien er iemand meer informatie wil van Tanja over haar zwangerschap en bevalling en hoe ze de dingen allemaal heeft gedaan, kunt u contact opnemen met info@www.bvg-peelland.nl
Uw reactie sturen wij dan door naar Tanja.

Moeder 2 heeft een psychische beperking.

Eerst had ze helemaal geen kinderwens. Dit kwam eigenlijk pas toen ze al drie jaar een relatie met haar vriend had.
Ze bleef wel aan het twijfelen.
Wel of niet, wel of niet en toen ze uiteindelijk de knoop doorhakten en samen een kind wilden was het eigenlijk meteen raak.
Maar het was eigenlijk meteen al vanaf het begin dat ze buikpijn had.
Het bleek dat haar buik te klein was voor een zwangerschap.
Op advies van de verloskundige ging ze naar de gynaecoloog in het Elkerliek te Helmond.
Dit bleek achteraf toch niet zo’n succes te zijn.
De gynaecoloog daar vertelde dat ze ondanks haar hele voorgeschiedenis gewoon op de natuurlijke manier moest bevallen.
Gelukkig was er dan nog de buurvrouw die contact had opgenomen met het ziekenhuis in Geldrop.
Daar mocht ze komen en daar is ze wel goed behandeld.
Op het laatst van haar zwangerschap iedere dag een CTG scan. Hiervoor krijg je een band om de buik die de hartslag van het kind en de weeënactiviteit meet, de moeder in wording kan alles zelf op een scherm zien.
De buikpijn bleef en werd niet minder. Nee, het werd alleen nog maar erger en daar kwam ook nog rugpijn bij.
Ze kreeg er zelfs morfine voor omdat het bijna niet meer vol te houden was.
Haar moeder maakte zich toch zorgen, een moeder in verwachting moet toch stralen en blij zijn. Nou, dat was toch helemaal niet het geval bij haar.
‘Haal alstublieft mijn baby eruit,’ vroeg ze aan de gynaecoloog, maar ze moest wachten tot ze 37 1/2 week zwanger was.
Hun dochter is met een keizersnede geboren.
Tijdens de operatie kreeg ze wel braakneigingen maar dat waren de bijwerkingen van de morfine.
Na vijf dagen mocht ze naar huis met haar dochter met geen morfine meer, ze moest maar paracetamol slikken. Dat is wel van heel zware medicijnen naar heel erg licht.

Een keizersnee is niet zomaar een operatie, het is een operatie waarbij het kind operatief via de buik gehaald wordt
Eenmaal thuisgekomen ging het niet goed, het bleek dat ze een postnatale depressie had.
Na een geboorte behoor je blij te zijn en samen met je man en kind op een roze wolk rond te zweven.
Bij een postnatale depressie maak je een periode door van langdurige somberheid.
Met medicijnen was dit snel opgelost en had ze weer alle aandacht voor haar dochter.

Dan hebben we nu een gesprek met moeder 3, dat is Leonie Nijnens

Leonie is moeder van twee dochters.

Bij Leonie werd, toen ze in de eerste klas van de Mavo zat, MS geconstateerd.
Het begon met een klapvoet, hierbij kun je de voeten niet goed optillen en ze slepen dus over de grond.
Mensen die dit hebben tillen hun benen veel hoger op dan normaal om toch die voet goed te kunnen neerzetten.
MS zat niet in de familie, dat was wel heel belangrijk om te weten want ze wilde wel kinderen hebben.

Voordat haar eerste dochter werd geboren kon ze met medicijnen en een infuuskuur eigenlijk nog alles.
Tijdens de eerste zwangerschap was ze 20 kg zwaarder geworden.
Bij de bevalling was een gynaecoloog aanwezig omdat het kindje te hoog zat. Het kindje is met een vacuümpomp gehaald. Hierbij zetten ze een kapje op het achterhoofd van het kindje.
Aan dit kapje zit een slang met een pomp. Hiermee halen ze de lucht uit de slang waardoor het kapje vacuüm wordt vastgezogen op het hoofdje van de baby.
Tijdens een wee kan de gynaecoloog er nu aan trekken zodat de baby vlot geboren wordt.
Je ziet aan de baby dat het een hele grote bult op het hoofdje heeft. Deze trekt na ongeveer 24 uur weg.
Na de geboorte kon ze eigenlijk niets meer zelf, zelfs niet naar de wc.
Dat er een terugslag zou komen dat was bekend, maar dat het zo erg zou zijn, nee, dat had ze niet verwacht.
In december was ze bevallen, in januari kon ze niets meer.
Daarna heeft ze diverse infuuskuren gehad. Een infuuskuur is een mix van vloeibare medicijnen met o.a. prednison die via een infuus toegediend worden.
Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat het weer redelijk ging.
Drie weken na de bevalling kreeg ze hulp in de huishouding en haar moeder kwam veel in huis om te helpen.

Bij de bevalling van haar tweede dochter stonden ze op het punt om naar het ziekenhuis te gaan maar dat haalden ze al niet meer.
Dat ging op een gegeven moment zo snel, het kindje was er eigenlijk al meteen.
Na de bevalling kreeg ze geen terugslag zoals bij de eerste bevalling.
Ze kreeg wel een infuuskuur uit voorzorg.
Qua redzaamheid ging het ook heel goed.
Er was een traplift in huis en dat is het ideale vervoermiddel van boven naar beneden en omgekeerd.

Moeder 4 heeft een psychische beperking

Ze wilde altijd al kinderen, het liefste wel vier maar door omstandigheden is het bij een kind gebleven.
Voor de zwangerschap gebruikte ze geen medicijnen.
Toen ze stopte met de pil om zwanger te raken heeft het een jaar geduurd voordat ze zwanger was.
De zwangerschap op zich is goed verlopen, ze is helemaal niet misselijk geweest.
In het begin van de zwangerschap was ze onder controle bij de verloskundige maar op het laatst bij de gynaecoloog. Ze was een risicogeval, omdat ze in haar jeugd epilepsie heeft gehad.

Ze is op een natuurlijke manier bevallen, het kindje woog bij de geboorte 2965 gram en is nog drie dagen in het ziekenhuis moeten blijven omdat het zichzelf niet op temperatuur kon houden.

Thuis had ze gewoon acht dagen kraamhulp.

Maar toen na twee weken ging het mis.

Ze kreeg een kraambedpsychose.
Een kraambedpsychose is de zwaarste stoornis die zich na een bevalling bij een kraamvrouw kan voordoen. De aandoening wordt ook wel puerperaal psychose of postpartum psychose afgekort PPP genoemd.
Een kraambedpsychose is een toestand van grote verwardheid die gepaard kan gaan met hallucinaties ( dingen horen, zien of voelen die er in werkelijkheid niet zijn ) of wanen ( verkeerde denkbeelden ). De kraamvrouw is ook heel erg druk en er kunnen zich ook bewustzijnsstoornissen voordoen.
Ter behandeling kreeg ze medicijnen ( antidepressiva ) en werd ze opgenomen.
Eerst een half jaar op de PAAZ afdeling van het Elkerliek in Helmond en daarna anderhalf jaar in Boekel.
In de weekenden was ze wel altijd thuis.

Hun kind werd gelukkig goed opgevangen door de opa’s en oma’s, en haar man is op advies van de huisarts een half jaar thuis geweest.

Toen ze vanuit Boekel eenmaal thuis kwam kreeg ze begeleiding thuis van Savant. Er komt om de twee weken iemand om even met haar te praten en te kijken hoe het gaat.
Dit werkt heel erg goed.
Omdat het bij een tweede zwangerschap terug kan komen en ze beiden niet meer willen doormaken wat ze allemaal hebben doorgemaakt, blijft het hun enige kind.

 moederdag

Conclusie:

Wederom blijkt dat mantelzorgers ( buren, vaders en moeders ) onmisbaar zijn.
Verder wil het niet zeggen dat als je een beperking hebt, dat je dan geen moeder kunt worden.
Wel is het belangrijk, zoals je ook uit de verhalen zult hebben kunnen lezen om de privé factoren mee te laten wegen in de beslissing om wel of niet een gezin te gaan stichten.
Wij wensen alle potentiële moeders die een beperking hebben, dat ze eruit komen en een besluit kunnen nemen.
Voor alle moeders, een hele mooie Moederdag en laat u verwennen.

De redactie