Verslag Symposium “Op eigen wijze ontwikkelen van levenskwaliteit”

herberg panta rhei

( jij bent ik, en ik ben jij )

Symposium getiteld “Op eigen wijze ontwikkelen van levenskwaliteit “. 

Naar aanleiding van het vijfjarig bestaan van herberg Panta Rhei in Neerkant.
Dit symposium was op vrijdag 8 juni in de Gouden Helm te Helenaveen.

Marion van den Waardenberg opende met “Essentie”.

Panta Rhei 007

Ze vertelde over haar arbeidsverleden, waarom ze de reguliere gezondheidszorg vaarwel zei en zelf een training ontwikkelde.
Het resultaat van deze training en haar eigenwijze zoektocht op zoek naar levenskwaliteit is herberg Panta Rhei.
De plaats waar men tijd en aandacht heeft voor de gast, die zichzelf kan zijn.

Vervolgens las Kees zijn gedicht voor wat geplaatst is in het boek dat uitgegeven wordt naar aanleiding van het lustrum van Panta Rhei.
Het boek vertelt over het leven en werken in herberg Panta Rhei en is getiteld:
“ Herberg voor eigen-wijze mensen”
Bewust in relatie met dementerende mensen en hun familie.

Panta Rhei 011

 Gedicht Kees

Herschapen
Een wereld als deze
Is er een om te vrezen
Toch moet je hierin leven al
Wat er uiteindelijk gebeuren zal

 Een wereld om mee te leven
Een wereld om je beste te geven
Zet daarom je beste beentje voor
En leef je leven zoals hiervoor

 Een kans die ons allen gegeven is
Soms gaat dat gepaard met hier en daar een hindernis
Blijf dan altijd in het Licht
Dan doe je toch altijd je plicht

 Bedankt Kees, voor het gedicht!

Marcel Roncken, las een verhaal voor over zijn vader Karel,
“Mag ik de Maas meenemen?”

Marcel heeft ook alle gasten van de herberg geïnterviewd voor het boek, wat zojuist vernoemd is.

Even tijd voor de pauze waar we getrakteerd werden op een lekker eigen gebakken vlaai. Heerlijk, MMMMM.
Dagvoorzitter Ingrid Leenders ging daarna in dialoog met de gasten van de herberg.
Dat was een van de mooiste items van deze dag.
Een emotionele happening en een ode aan de herberg en de waardinnen die engelen werden genoemd.

 

Hieronder het verhaal van Annie, een van de gasten van de herberg.

Annie zit met haar jas aan in een rolstoel als ik de herberg binnenkom. Ze staat juist op het punt om met de andere gasten en Maria een wandeling te maken. Tijdens de wandeling, waar ik graag aan deelneem, praat ik eigenlijk niet met haar. De andere gasten springen iets meer in het oog, en Annie lijkt ook niet een vrouw die zich snel op de voorgrond plaatst. Terug in de herberg maken we echter vrij snel kennis.
Annie is de eerste die om papier vraagt. Ze toont me een prachtige doos pastelkrijt van Rembrandt, wel drie lagen diep. Ze heeft het nodig voor haar pasteltekeningen, die ze al een aantal jaren maakt. De eerste tekeningen zijn heel warm en lief, en tonen veel bloemen en vlinders in tuinen die goed in een sprookjesboek zouden passen. De latere, meer recente tekeningen zijn zelfstandiger. In deze tekeningen legt ze meer een gevoel bloot, wat op dit moment nog onder de oppervlakte ligt. Met eenvoudige, maar rake woorden, beschrijft ze die gevoelens op de achterkant van het papier. Annie is zeer zorgvuldig en precies. Ze aait het papier als ze tekent. Er komen geen onverwachte lijnen op het papier. Een tekening, of kunstwerk in het algemeen, zegt altijd iets over de maker.
Boven het papier, terwijl Annie tekent, komt haar verhaal los. Ze beschrijft het ongeluk dat er in 1989 voor heeft gezorgd dat ze haar beide benen bijna niet meer kan gebruiken. Toen ze op de fiets bij een stoplicht stond te wachten, en het licht op groen sprong, werd ze door een vrachtwagen, waarvan de chauffeur haar niet had gezien, overreden. De vrachtwagen reed over haar benen heen. Als hij niet op tijd was gestopt, was ze dood geweest.
Een ander drama voltrok zich twee jaar later. Ronnie, haar zoon, sprong zonder aanwijsbare reden van een viaduct en vond zijn dood onder een vrachtwagen.
Deze twee gebeurtenissen, die Annie op gelijke wijze hebben getroffen, zouden voor menigeen teveel zijn om te verwerken. Ik hoor ook wel eens zeggen dat sommige mensen in het bijzonder veel voor hun kiezen krijgen. Er klinkt een zekere boosheid, of in elk geval verontwaardiging in door. Waarom krijgt de één meer te verduren dan de ander?
Annie laat me het gedachtenisprentje van Ronnie zien. Een paar keer staat in de tekst de uitroep “Waarom?” Het is moeilijk te verklaren waarom iemand die het op het oog goed maakt uit het leven stapt. Annie en haar man hebben hulp gezocht om het verlies van hun zoon een plek te geven. Jarenlang hebben ze hiervoor gesprekken gevoerd.
Annie vertelt nog veel meer, en in alles speelt het lijden een hoofdrol. Wat me echter treft is de veerkracht die Annie toont. Blijkbaar is ze door de jaren heen blijven geloven in vooruitgang. Eén keer per week uitwijken naar de herberg maakt misschien ook wel het verschil. Een dag geconcentreerde aandacht en rust geeft hoop en moed.

Met dank aan Annie, voor het ter beschikking stellen van haar verhaal.

Na de pauze hield Dr. Rinske van Koningsveld, neurologe van het Elkerliek ziekenhuis Helmond een korte lezing.
Deze lezing was getiteld: “En wat als de dokter het niet beter kan maken”.

Je kunt bij een patiënt de dosis van de medicijnen niet eeuwig verhogen.
Op een gegeven moment is de koek op, de wetenschap kan namelijk niet alles.
Dan wordt er een oplossing gezocht, want de partner is ook belangrijk.
Als die het niet meer trekt, dan valt alles om.
Via een andere patiënt, wist ze van het bestaan van herberg Panta Rhei.
Vooral de manier hoe er met gasten, want zo heten de patiënten, wordt omgegaan spreekt haar heel erg aan.

Inmiddels was het tijd om te lunchen.
Hetty had een uitstekende lunch klaargemaakt voor ons.
Ook even naar buiten, om een luchtje scheppen want de hele dag binnen zitten, dat is ook niets.
Er was ook gelegenheid om een expositie te bezichtigen van schilderijen gemaakt door de gasten van herberg Panta Rhei.

Panta Rhei 018      Panta Rhei 023

Na de lunch speelde Mea enkele liederen voor ons op de harp.

Hierna was Hans Reijnen, natuurarts aan het woord.
Hans nam ons mee naar alle onrusthaarden op aarde, het volk pikt het niet meer langer, maar ook de kosmos. Daarbij kwamen o.a. ook de Maya kalender en andere interessante onderwerpen aan de orde. Hans kan uitermate boeiend en uitgebreid vertellen hierover, jammer dat we daarvoor te weinig plaats hebben.

Na Hans Reijnen, ging dagvoorzitter Ingrid in dialoog met de medewerksters, de engelen van de herberg.

Panta Rhei 024     Panta Rhei 025

“Hoe werken jullie eigenlijk en wat levert het op?”
Het voordeel van het werken in de herberg is, dat de gast zichzelf kan zijn, maar ook de waardin.

De medewerksters werken er met veel plezier.
Dat komt omdat er nu wel tijd is om individuele aandacht aan de gast te geven.
Als je een geslaagde werkdag hebt gehad, dan voel je dat.
De laatste vraag van Ingrid was: “Wat doen jullie over twee jaar? “
Groeien, naar meer gasten. Er zijn voor de gasten
Dan is wat wij doen heel normaal geworden, en hebben we een wachtlijst.

Dan tenslotte de allerlaatste spreker Drs. Hugo van der Wal van het ministerie van WVS. Hij is senior beleidsmedewerker.
“Kwaliteit: tussen droom en daad”
Midden tussen zijn betoog en verhaal had hij wel een heel erg toepasselijke opmerking.

Die tent is een voorbeeld voor veel verpleeg- en verzorgingshuizen in dit land.
Het komt er gewoon op neer dat Nederland vol zit met regeltjes na de vuurwerkramp in Enschede en de Nieuwjaarsramp in Volendam.

En zoals gewoonlijk is daar degene die iets vernieuwends brengt, en wat resultaat heeft, de dupe van omdat het niet in een hokje past. Nu maar hopen dat de aanhouder wint en dat de dromen van Marion daden mogen worden.
Dat iemand van het ministerie al de hele dag komt, en na de middag pas het woord heeft, wil toch wel iets zeggen over de interesse die er op het ministerie is hiervoor.
Tussen droom en daad, staan er wetten in de weg.
Grijp je kansen is te marginaal, toon lef! En daarmee sloot hij af.
Een vermoeiende maar zeer interessante dag.

Voor meer foto’s van het symposium klik hier.