Zijn ze niet schattig?

Wat volgt is een interview over Bipolaire stoornis, vroeger ook wel MDS (manisch-depressieve stoornis) genoemd.

In de mand ligt een Engelse springer spaniël met 5 jongen.
Tijdens dit interview hoorde je de hele tijd het geluid van jonge hondjes die bij de moeder aan het zogen waren.
Wat een raar begin voor een interview zullen jullie denken. Toch niet.

Het interview is dit keer met Betsy van Zuylen – Bronstein.
Betsy is 50 jaar en zo op het oog zie je niet aan haar dat ze een handicap heeft
Toch heeft ze in haar leven al veel meegemaakt.
Betsy heeft een psychisch handicap, ze is manisch depressief

Betsy is dus manisch depressief, en zonder medicijnen zou ze door de geboorte van deze hondjes in een manie kunnen schieten.
Een manie wil zeggen dat ze heel uitgelaten is, ze loopt als het ware in de wolken en ze is overmatig actief.
Iedereen heeft dit wel eens als er iets heel leuks, aparts gebeurt in zijn leven, de meeste mensen zijn echter zo nuchter om dan ook met beide benen op de grond te blijven staan.
Iemand die manisch depressief is heeft die nuchterheid niet.
We zijn ook allen wel eens somber, ook hierbij weet je dat duurt niet eeuwig.

Mensen die manisch depressief zijn hebben extreme vrolijke buien ( pieken ) en kunnen zeer somber zijn ( dalen ). Lees dus depressief zijn.
Je kunt het zien als een grafiek: met een manie ben je hoog boven de nullijn ( piek ) en met een depressie ver beneden de nullijn. ( dal ) Deze pieken en dalen wisselen elkaar af
Het is mogelijk om binnen het uur van een manie in een depressie en weer in een manie te schieten.
Met behulp van medicijnen en therapie wordt geprobeerd deze extreme stemmingswisselingen onder controle te brengen.

Bij Betsy is het allemaal begonnen bij de geboorte van haar zoon.
Een blijde gebeurtenis, eerst dacht men aan een postnatale depressie maar de diagnose werd toch dat ze manisch depressief was.
10 jaar lang is Betsy erg ziek geweest en verschillende keren zag ze het niet zitten en wilde ze een eind aan haar leven maken.
Verschillende keren is ze opgenomen geweest op de Paazafdeling en in Venray en Boekel.
Als ze depressief was deed ze dit vrijwillig, als ze heel erg manisch was en hele rare gekke dingen ging doen werd ze opgenomen omdat de burgemeester een handtekening onder een document plaatste, zelf wist ze dan niet meer wat ze deed.
Veel hulp heeft ze ook gehad van haar ouders en haar echtegenoot Theo.
Ze is nu stabiel geworden door de medicijnen die ze nu slikt ( Zyprexa ) die waren er toen nog niet. Dit middel is nu ongeveer8 a9 jaar in de handel
Je komt er wel nooit meer vanaf, het kan erfelijk zijn maar dat hoeft niet. Het komt niet voor bij Betsy in de familie maar ze kan het eventueel wel doorgeven aan haar kinderen of kleinkinderen
Nu is ermee te leven maar als je zo ziek bent niet, dan wil je het liefste dood zijn.

Tentijde van dit interview was haar man Theo niet thuis, hij was opgenomen in Helmond op de Paazafdeling
Theo heeft ook een psychische handicap, hij heeft een persoonlijkheidsstoornis.
Dit zit in zijn karakter.
Theo is labiel en raakt snel overspannen omdat Theo zich overal druk om maakt.
Ook is Theo snel uit het veld geslagen.
Theo heeft ook al zelfmoordpogingen ondernomen.
Het verschil tussen de ziekte van Betsy en Theo is dat Betsy zonder problemen ziek wordt en Theo wordt ziek door de problemen.

Betsy, bedankt voor dit openhartig interview en we wensen jou en Theo heel veel geluk en sterkte toe